En dan is zomaar weer een heel jaar voorbij.
Zo, de kerstboom staat, maar het voelt anders. Voor het eerst sinds jaren heb ik de ballen en andere tierelantijnen zonder mijn zoon in de boom gehangen. En ook de piek staat anders. Toen mijn zoon nog klein was tilden we hem op, om de piek als laatste bovenop de boom te kunnen plaatsten. De laatste jaren was een trapje eerder voor mij nodig dan voor hem; met zijn bijna twee meter kon hij makkelijk bij de top van de toch altijd flinke boom. Als de boom eenmaal stond en de lichtjes brandden; dan was het tijd voor chocolademelk. Samen zaten we genoeglijk naar het resultaat te kijken. Als de dag van gisteren herinner ik me ook nog dat hij, toen hij net drie jaar oud was, vroeg om er bepaalde muziek bij te draaien. Ik zocht “Time to say goodbye” van Sarah Brightman erbij, en met een blij smoeltje zei hij : “Zo, nu is het helemaal goed”.
Dit zelfde nummer werd een half jaar eerder gedraaid, terwijl hij met zijn kleine knuistjes een handvat van de kist van zijn opa in zijn hand nam en hem samen met ons het crematorium in droeg.
Negentien is hij inmiddels en ‘op kamers’ sinds kort. Hij is gevlogen. Het nummer blijft. Ik had natuurlijk kunnen wachten op een moment dat hij thuis zou zijn en ik had hem kunnen vragen of hij dan zin zou hebben om sámen de boom op te tuigen. Ik heb dat niet gedaan, al hou ik zeker van tradities en ben ik ook best een nostalgische muts op zijn tijd. Ik heb het bewust niet gedaan, er niet voor gekozen.
In bewuste stilte heb ik de boom opgetuigd. En ik heb zelf de piek geplaatst. Daarna heb ik een mok chocolademelk voor mezelf ingeschonken en de eerste kerstnummers* opgezet.
Vervolgens is het me gelukt om genoeglijk op de bank te gaan zitten om mezelf een moment te gunnen alvast wat om te kijken naar het bijna afgelopen jaar: een jaar waarvan we bijna afscheid nemen.
Voltaire schreef het lang geleden treffend op papier en per jaar leer ik het subtiele verschil, wat hij zo mooi beschrijft, beter kennen.
Op een dag leren we het subtiele verschil kennen
tussen een hand vasthouden en een ziel ketenen
Dan leren we dat liefde niet betekent: leunen
En dat gezelschap niet betekent: veiligheid
We ontdekken dat een kus geen contract is
en een cadeau geen belofte
We beginnen nederlagen te accepteren
met ons hoofd omhoog en onze ogen open
We leren vertrouwen op vandaag
omdat morgen te onzeker is voor plannen
Na een poos leren we dat zelfs zonneschijn ons verbrandt
als we er te veel van krijgen
Dan wordt het tijd onze eigen tijd te beplanten
Dan zorgen we voor onze eigen ziel
en wachten we niet langer op een wonder van buitenaf
En dan weten we, dat we het echt kunt volhouden
en dat we echt sterk zijn en dat we echt waarde hebben
En we leren en leren
Bij ieder afscheid leren we.
[Voltaire, filosoof, bewerking van ‘leren loslaten]
Neem jij ook afscheid?
Ik hoop dat jij het afgelopen jaar hebt kunnen volhouden en ook geleerd hebt of nog intenser ervaren hebt dat je echt waarde hebt. Ik wens je een leerzaam 2016 toe!
Warme groet, Mieke
* – Peace on Earth/Little Drummer Boy by Bing Crosby & David Bowie
– Hallelujah by Jeff Buckley
