Once upon a song

Geplaatst op 6 januari 2014 door Mieke Steenveld

De eerste zondag van de maand – januari 2014. Nieuwsgierig fietsen mijn buuf en ik naar Theater aan de Slag in Culemborg voor de tweede editie van ‘Storytelling@…’. Het is de beurt aan Peter van Vleuten (ja, de broer van…) en Karl Adams om het optreden te verzorgen in dit kleine, charmante theater.

In december genoten we al van Mees en Florian Wolff tijdens de allereerste editie van dit initiatief en om het nieuwe jaar óók muzikaal in te luiden had ik weer kaartjes gereserveerd.

Hoe het werkt; in een intieme setting vertellen twee, niet altijd even bekende, singer-songwriters over de ontstaansprocessen achter hun songs. Zonder enige specifieke voorbereiding ontvouwt zich de middag. Bijzondere, emotionele, grappige verhalen, vaak ook op een boeiende wijze verteld, vullen de liedjes aan en geven ze een extra glans. Voor sommige in het publiek een extra dimensie omdat ze de context aangeboden krijgen om het lied beter te kunnen begrijpen. Voor anderen interessant om te weten, maar niet echt nodig; liever de eigen emotie en fantasie een rol laten spelen. Die ruimte is er voor allebei en voor iedere song op zich.

En zo leer je, besef je, ontdek je, luisterend naar een ander, dat jouw interpretatie zeker niet de invulling van een ander hoeft te zijn. We leven allemaal ons eigen verhaal op een eigen melodie.

Nieuwsgierig naar de mannen van de eerste zondag van de maand januari 2014, bezocht ik wat van hun sites. Ik werd geraakt toen ik onderstaande tekst van Peter van Vleuten op zijn Facebook las:

“Mijn vriend B. deelde deze video die voor mij de beste start van 2014 aangeeft. “Let’s stick together”. Laten we elkaar vasthouden in al onze verschillende toonhoogtes – mannen, vrouwen, elke kleur, elke persoonlijkheid. En hou even je pas in als je merkt dat de ander achterop raakt, zoals de ander even wacht op jou. Samen maken we de reis”. 

Wat zal ik hier nu nog aan toevoegen? Mijn vriendin en ik hebben genoten en wederom inspiratie opgedaan. Ik hoop dat ook jij in 2014 veel bijzondere verhalen mag maken, mooie melodieën zult ontdekken en dat we veel gezamenlijk mogen optrekken en ja, laten we daarin zo nu en dan ook een beetje op elkaar wachten.

If I Should Fall Behind – Bruce Springsteen & The E Street Band. Hieronder in zijn geheel te beluisteren en te bekijken. Al een belevenis op zichzelf. Alle versies en zeker ook deze: https://www.youtube.com/watch?v=RmUG1ffgKFw

Voor heuse ontdekkingsreizigers: http://www.storytellingat.nl. Hier kun je de genoemde en nog te ontdekken singer-songerwriters vinden die de komende tijd optreden bij http://www.theateraandeslag.nl

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het kind dat een reus werd…

Geplaatst op 8 december 2013 door Mieke Steenveld

Zuid-Afrika staat vandaag in het teken van een ‘nationale dag van gebed en reflectie’ ter ere van Nelson Mandela.

Nelson Mandela, de grote vergever.

Toen Mandela in 1994, na de opheffing van de Apartheid, het eerste democratische parlement van Zuid Afrika opende, las hij het gedicht ‘Die kind’ van Ingrid Jonker voor. Zij schreef dit gedicht op haar beurt naar aanleiding van het bloedbad dat de Zuid Afrikaanse politie aanrichtte in de township van Sharpeville in 1960. Meer dan 20.000 inwoners van Sharpeville demonstreerden tegen de pasjeswetten die hen belemmerden in hun bewegingsvrijheid en hen verplichtten om op vordering hun identiteitsbewijs te tonen. De politie schoot op de demonstranten, waardoor 59 doden en vele gewonden vielen.

En zo is er nog zoveel meer gebeurd in Zuid Afrika en gebeurt nog steeds, niet alleen daar, maar overal ter wereld. Mandela heeft ons opgeroepen om reuzen te worden, te zijn en te blijven, omdat hij geloofde dat we tot meer in staat zijn dan we vaak denken. Niet opgeven, geloven in jezelf, in anderen en in je idealen. Dat is wat hij ons mee wilde geven. Wie is er een mooier voorbeeld dan hijzelf!

Maar we kunnen niet allemaal zo’n grote reus worden als Mandela en we hoeven ook niet allemaal zo’n grote reus te zijn als hij was. Iedere groei die we doormaken, iedere stap die we zetten, kan een verandering teweeg brengen in onszelf en de wereld om ons heen.

De laatste maand van het jaar gebruiken we vaak voor bespiegelingen of en hoe we weer in beweging willen komen in het nieuwe jaar. Nu wat onderduiken en dan weer opduiken. Tot volgend jaar.

Het kind

Het kind is niet dood
het kind heft zijn vuist naar zijn moeder
die Afrika schreeuwt de geur schreeuwt
van vrijheid en heide
in de townships van het omsingelde hart

het kind heft zijn vuist naar zijn vader
in de optocht van de generaties
die Afrika schreeuwen de geur schreeuwen
van gerechtigheid en bloed
in de straten van zijn gewapende trots

Het kind is niet dood
noch bij Langa noch bij Nyanga
noch bij Orlando noch bij Sharpville
noch bij het politiebureau van Philippi
waar het ligt met een kogel door zijn hoofd

Het kind is de schaduw van de soldaten
op wacht met geweren pantserwagens en knuppels
het kind is aanwezig bij alle vergaderingen en wetgevingen
het kind loert door de vensters van huizen en in de harten
van moeders
het kind dat alleen maar wilde spelen in de zon bij Nyanga is overal
het kind dat een man is geworden trekt door heel Afrika
het kind dat een reus is geworden trekt door de gehele wereld

Zonder pas

Dank, Ingrid Jonker (1933– 1965)

Dank, Nelson Mandela (1918 -2013)

Nelson Mandela

Geplaatst in Geen categorie | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Laten gaan & vertrouwen geven

Geplaatst op 1 november 2013 door Mieke Steenveld

Laten gaan & vertrouwen geven.

De eerste toets-weken voor de examenleerlingen van de middelbare school staan voor de deur. Dé aftrap naar het centraal schriftelijk in mei volgend jaar.

Spannend… Maar voor wie eigenlijk?

Bij mij thuis wordt er gestaag geblokt. Intussen krijgt het profielwerkstuk (PWS ) steeds meer vorm en is er hard “Yesss” geroepen voor een 10 voor Duits voor één van de losse modules. Zoonlief is relaxed. Hij combineert havo, chillen, verkering en een baantje vooralsnog moeiteloos. Niks geen neurotisch gedoe. Zó relaxed dat het eigenlijk eng stil is. Ik herinner mij dat ik zelf gedetailleerde schema’s maakte en mij daar ook strikt aan moest  houden. Eten op een precies tijdstip was daarin van groot belang. Het huis was te klein als we 5 minuten te laat aan tafel zaten. Mijn schema door de war en de rest van het gezin werd er in meegesleurd. Great!

Ga ik het dan nu meemaken dat een examenjaar ook een ontspannen jaar kan zijn? Ik hoop het! Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik daar vooral zelf het een en ander in te doen heb. En ik denk dat ik de kernwoorden gevonden heb: ‘Laten gaan & vertrouwen geven’. Laten gaan: of hij überhaupt een eigen planning maakt. En hoe. Vertrouwen geven: dat zijn eigen inzicht in wat hij denkt dat hem te doen staat ok is. Laten gaan: dat hij ook gewoon naar feestjes gaat en ik dit niet ineens moet gaan beperken. Vertrouwen geven: dat hij het kan en niet alles met argusogen volgen of boven op zijn nek springen. Laten gaan & vertrouwen geven betekent dus vooral ook zelf ontspannen blijven.

Maar ja, ook als ik ontdek dat zoon en vrienden met één ding wel héél druk zijn op dit moment, namelijk waar gaat de traditionele eindexamenreis naartoe? In de gevormde Whats-App groep worden driftig vakantielocaties aan elkaar voorgelegd en vervolgens weer afgeschoten. De kosten worden berekend, de voor- en nadelen van all-inclusive uitgeplozen, en dan blijkt zelfs dit laatste nog erg duur. De vraag of wij ouders even wat geld voor willen schieten is dus ook al gesteld. En het lijkt er op dat ze naar Chersonissos gaan. Over laten gaan & vertrouwen geven gesproken…Net nu ik ook het boek Hemelvaart van Judith Koelemeijer aan het lezen ben, wat zich in Griekenland afspeelt. Zes meiden op vakantie na hun eindexamen en waarvan er maar vijf levend terugkeren. Beter nu dan in mei denk ik dan maar. Of niet natuurlijk.

Maar als ik eerlijk naar mijn eigen acties kijk – eind jaren ’70 – was ik zelf eigenlijk niet anders. Sterker nog, het laten gaan dwong ik af en dat hebben mijn ouders goed gedaan. “Wij weten dat jij niet in zeven sloten tegelijk loopt” hoorde ik mijn vader regelmatig zeggen. Laten gaan & vertrouwen geven ten top.

Nu sta ik zelf voor die opgave. Voor dit jaar, voor die geplande vakantie in mei en voor alle stappen die mijn zoon daarna gaat zetten. Gisteren riep hij nog: “Mam, wij moeten binnenkort ook nog maar eens praten over een tussenjaar”. “Tuurlijk joh, gaan we doen…”

Ik wens iedereen met kinderen in een examenjaar de komende maanden veel wijsheid, kalmte en succes met het ze-laten-gaan.

Mieke Steenveld

Geplaatst in Verhalen delen | Getagged , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Puzzel

Geplaatst op 10 oktober 2013 door miekesteenveld

Tom kwam thuis van zijn werk, ging in zijn luie stoel zitten, pakte de krant en hoopte zich al lezend even te kunnen ontspannen. Sarah, zijn dochter van zes, dacht daar heel anders over: “Papa, wil je een spelletje met me doen?” “Nu niet, schatje, papa is moe en wil even uitrusten.” “Hè, toe nou, papa!” Tom dacht heel even na en kreeg een idee. Hij scheurde een stuk uit de krant waarop de aarde stond afgebeeld en scheurde dat in twintig stukken.“ Weet je wat, hier heb je een puzzel van de aarde. Vraag mama maar om plakband. Als je de puzzel af hebt, gaan we spelen.” Sarah holde weg met de stukjes papier en Tom dacht een halfuur rust te hebben. Vijf minuten later stond zijn dochter alweer voor zijn neus, met de puzzel. Hij was af. Verbaasd vroeg Tom: “Hoe heb je dat zo vlug voor elkaar gekregen?” “Het was heel gemakkelijk, papa! Kijk maar, er staat een mens op de achterkant. Toen die goed was, was de wereld ook goed.”

                                                                                                                               [Dan Millman]

Geplaatst in Verhalen delen | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Puzzel